Dobór składników systemu cz. II

Większość przedsiębiorstw posiada już jakieś systemy informacyjne. Bardzo często są to niepowiązane ze sobą aplikacje funkcjonalne, obsługujące obszary takie jak gospodarka magazynowa, rozrachunki, czy naliczanie wynagrodzeń. Zespół wdrożeniowy, mający za zadanie dostarczenie zintegrowanego rozwiązania informatycznego musi przeanalizować funkcjonalność istniejących rozwiązań i stopień ich dopasowania do sformułowanych we wcześniejszych etapach prac wymagań. Może okazać się, że część z dotychczas wykorzystywanych rozwiązań należy włączyć do budowanego systemu. W polskich warunkach bardzo częstym przypadkiem jest integracja wykorzystywanej w przedsiębiorstwie aplikacji kadrowo-płacowej z nowym systemem zintegrowanym. Wynika to ze specyfiki polskich przepisów w zakresie naliczania i raportowania wynagrodzeń, którym większość zagranicznych systemów lokalizowa- nych na polski rynek nie może sprostać. Bardzo często systemy płacowe są mocno zmodyfikowane lub wręcz napisane od podstaw zgodnie z wymaganiami organizacji i ich wymiana na standardowy moduł systemu zintegrowanego nie jest uzasadniona. Dodatkowym argumentem przemawiającym za takim rozwiązaniem jest dość luźne powiązanie informacji kadrowo-płacowych z informacjami generowanymi w pozostałych obszarach funkcjonalnych. Z reguły powiązanie to ogranicza się do jednokierunkowego przesłania zbiorczych dekretów z aplikacji płacowej do obszaru finansowego co znacznie ułatwia sporządzenie interfejsu.

Przedstawiony przykład systemu kadrowo-płacowego ilustruje tok rozumowania, jaki powinien towarzyszyć analizie istniejących składników. Decyzja o ich wymianie/włączeniu do nowego systemu powinna opierać się na dwóch kryteriach:

– stopniu dopasowania do potrzeb użytkowników w stosunku do nowego rozwiązania,

– nakładach i kosztach związanych z integracją odrębnych systemów.

Leave a Reply