Doświadczenia niektórych państw dotyczące pracy tymczasowej

We Francji forma pracy tymczasowej (travail intérimaire) rozwijała się już w latach 60. ubiegłego wieku. W 1972 r. wprowadzono dotyczące jej regulacje prawne. Pozwalały one jednak pracodawcom na zbyt znaczną swobodę w zatrudnianiu pracowników tymczasowych, co wpłynęło na ich zmianę w 1982 r.

Pracownicy tymczasowi zatrudniani są wyłącznie na czas określony i podlegają regulacjom prawa pracy. Według francuskiego prawa umowa na czas określony nie wymaga szczegółowych warunków, lecz musi zawierać minimalny gwarantowany okres zatrudnienia. W przypadku pracowników tymczasowych musi być podpisana najpóźniej, dwa dni robocze przed oddelegowaniem pracownika tymczasowego przez agencję do pracodawcy użytkownika. Taka umowa musi być zawarta z każdym pracownikiem i zawierać postanowienia określające specyfikę wykonywanej pracy. W umowie ustala się także wynagrodzenie za pracę, które musi odpowiadać zasadzie jednakowego wynagrodzenia. W umowie tej nie można zawrzeć klauzuli zabraniającej zatrudniać pracownika tymczasowego przez pracodawcę użytkownika po ekspiracji, czyli po upływie czasu, na jaki umowa została zawarta przez tego pracownika z agencją pracy tymczasowej.

Agencja pracy tymczasowej pełni obowiązki pracodawcy wobec pracownika czasowego. Dotyczy to m.in. obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Od 1990 r. odpowiedzialność za składki z tytułu wypadków przy pracy ponosi pracodawca użytkownik, jeżeli wypadek nastąpił z jego winy.

Pracownik czasowy nie ma prawa do płatnego urlopu wypoczynkowego, dlatego otrzymuje 10% dodatek do wynagrodzenia w charakterze rekompensaty. Przepisy regulują także zasady odpowiedzialności agencji za rozwiązanie umowy czasowej przed upływem ustalonego terminu, a także odpowiedzialności pracownika za zerwanie umowy40.

Leave a Reply