Dyskryminacja pośrednia

Zgodnie z kodeksem pracy, dyskryminacja pośrednia istnieje wtedy, gdy na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują dysproporcje w zakresie warunków zatrudnienia na niekorzyść wszystkich lub znacznej liczby pracowników należących do grupy wyróżnionej ze względu na jedno lub kilka kryteriów dyskryminacyjnych, jeżeli dysproporcje te nie mogą być uzasadnione innymi obiektywnymi powodami. Ta forma dyskryminacji odnosi się do większej grupy osób niż w dyskryminacji bezpośredniej, np. do pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu, dla których ustalona jest niższa stawka godzinowa w porównaniu z pracownikami pełnoetatowymi zatrudnionymi na tych samych stanowiskach pracy.

W naszym opracowaniu nie jesteśmy w stanie zbadać wszystkich możliwych form dyskryminacji, jakie mogą pojawić się na rynku pracy. Badanie nasze ma charakter ograniczony, bowiem problem nierówności w obszarze pracy będziemy starać się pokazać na podstawie wyników Spisu Powszechnego z 2002 r. W ramach badań kategorie dyskryminacji, nierównego traktowania podmiotów rynku pracy będą stosowane wymiennie, lak jak to jest ujęte w polskim prawie pracy. Samą zaś pracę będziemy rozpatrywać z perspektywy płci i wieku. O wyborze tych dwóch kryteriów dyskryminacji zadecydowały określone miary rynku pracy, których poziom upoważnia do sformułowania tezy, że w badanym województwie podkarpackim (podobnie jak w kraju) pozycja kobiet na rynku pracy jest „gorsza” niż mężczyzn, a osobom młodszym (do 25. roku życia) trudno jest osiągnąć stan aktywności zatrudnieniowej, natomiast osobom starszym (po 50. roku życia) trudno jest taki stan utrzymać.

Leave a Reply