EBOR i strategia działań w Polsce

W kwietniu 1997 r. odbyło się w Londynie doroczne walne zgromadzenie EBOR z udziałem premierów, ministrów finansów i prezesów banków centralnych krajów członkowskich. Z obrad zgromadzenia wynika m.in. wniosek, że krajom regionu działania banku, najbardziej zaawansowanym w transformacji systemowej, tj. Czechom, Polsce, Węgrom i Słowenii, coraz trudniej będzie uzyskać pomoc finansową z EBOR. Wprawdzie tezę tą głoszono mniej wyraźnie niż na poprzednim walnym zgromadzeniu w Sofii (1996 r.), to jednak faktem jest, że z wyjątkiem Polski, wspomniane kraje otrzymały na finansowanie projektów w 1996 r. kwotę mniejszą niż w roku 1995. Jednocześnie ogólna suma funduszy rozdzielonych przez bank w 1996 r. wzrosła realnie o 18%.

Zdaniem wiceprezesa EBOR Rona Freemana, Bank powinien zajmować się projektami, których nie chcą finansować inne instytucje. Nie dotyczy to wymienionych państw, które stosunkowo łatwo mogą pozyskać środki z innych źródeł. Ponadto kierownictwo EBOR uważa, że kraje przygotowujące się do członkostwa w UE nie powinny być traktowane tak samo jak te, które dopiero zaczynają wprowadzać gospodarkę rynkową. Nie oznacza to jednak wycofywania się EBOR z najbardziej rozwiniętych krajów regionu, lecz pewne zmiany form współpracy w kierunku zwiększenia udziału pomocy angażującej mniej środków finansowych. W odniesieniu do Polski zmiany te postaramy się przedstawić omawiając strategię banku na nadchodzące lata. Strategia EBOR wobec Polski.

W końcu sierpnia 1996 r. EBOR przedstawił strategię swoich działań w Polsce, mających na celu przyspieszenie przekształceń naszej gospodarki15. Strategia koncentruje się na trzech głównych zadaniach:

– wspieraniu krajowego systemu finansowego poprzez aktywne uczestnictwo Banku,

– rozwoju infrastruktury w oparciu o zasady rynkowe oraz na

– wspomaganiu restrukturyzacji przedsiębiorstw w kluczowych sektorach gospodarki.

Leave a Reply