Głęboki kryzys bankowy

Ważne miejsce wśród przyczyn załamania gospodarki fińskiej zajmowały też konsekwencje liberalizacji rynków finansowych. Zniesienie części ograniczeń w przepływie kapitałów zagranicznych pod koniec lat 80., przy wysokim popycie, korzystnych terms of trade, silnej marce i wzorcach postępowania podmiotów gospodarczych powstałych w czasach regulacji kredytu i stopy procentowej doprowadziło do szybkiej ekspansji finansowania działalności gospodarczej kredytem w walutach obcych15. Na krótki okres zdynamizowało to rozwój i zapewniło pełne zatrudnienie. Były to głównie inwestycje w budownictwo i usługi, działy gospodarki szczególnie dotknięte później recesją. Prowadząc do nadmiernego zadłużenia sektora prywatnego, kredyty te, kiedy zmniejszył się popyt zagraniczny i krajowy, okazały się niezwykle trudne do spłacenia, zwłaszcza po znacznej deprecjacji marki fińskiej w latach 1991-1992. Ponieważ sektor prywatny starał się zmniejszyć swe długi tworzyło to hamulce wzrostu popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego.

Głęboki kryzys bankowy, załamanie stabilności monetarnej, spadek rentowności i konkurencyjności produkcji, narastający deficyt finansów publicznych i szybko zwiększający się dług publiczny oraz znaczne niewykorzystanie mocy produkcyjnych, zwłaszcza w gałęziach pracujących na rynek krajowy należały do szczególnie istotnych konsekwencji załamania gospodarki16.

Leave a Reply