Korzyści pośrednie wynikające z drugiego porozumienia z MFW

Drugie porozumienie z MFW zawarto w kwietniu 1991 roku. Dotyczyło ono 3-letniego programu dostosowawczego na okres 1991-1993, w ramach tzw. Extended Fund Facility (EFF). Na porozumienie to składały się:

– 5 Polska była jednym z członków założycieli MFW, jednakże wystąpiła z Funduszu pod naciskiem ZSRR w 1950 roku.

– a) „Memorandum” odnośnie polityki ekonomicznej i przekształceń strukturalnych gospodarki w latach 1991-1993,

– b) list intencyjny, prezentujący program finansowy rządu na rok 1991,

– c) wniosek o dostęp do CCFF (Compensatory and Contingency Fund Facility), tj. funduszu umożliwiającego dodatkowe finansowanie ze środków MFW w przypadku wzrostu cen importowanych surowców i zbóż.

Pakiet finansowy udostępniony Polsce w ramach porozumienia z 1991 r. wynosił 1,8 mld SDK (ok. 2,5 mld doi.), a w tym 1,2 mld SDR (ok. 1,7 mld doi.) na 3-letni program dostosowawczy (EFF), zaś pozostałe 0,6 mld SDR w ramach CCFF. Korzyści pośrednie wynikające z drugiego porozumienia z MFW przedstawiały się następująco:

– Polska uzyskała większy dostęp do kredytów międzynarodowych instytucji finansowych. W roku 1991 Bank Światowy przyznał kolejne kredyty na sumę 1.085 min doi. Łatwiejszy był także dostęp do kredytów Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBRD), Międzynarodowej Korporacji Finansowej (IFC) oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI):

– możliwe stało się zawarcie Porozumienia z Klubem Paryskim co do I etapu redukcji i reorganizacji zadłużenia Polski wobec rządów wierzycielskich:

– przedłużono działanie Funduszu Stabilizacyjnego, a następnie, ponieważ nie zaistniała potrzeba wykorzystania go na pierwotny cel, Fundusz został przeznaczony (w porozumieniu z donatorami) na cele reformy systemu finansowego w Polsce, zwłaszcza na prywatyzację banków.

Leave a Reply