Kurs walutowy

Każdemu nasileniu oczekiwań inflacyjnych towarzyszył wzrost stóp procentowych. Wynikało to z traktowania w fińskiej strategii gospodarczej stóp procentowych jako głównego narzędzia realizacji polityki monetarnej, podporządkowanej celowi minimalizacji inflacji. Np. przy szybkim wzroście w I połowie 1995 r. płac oraz wzroście cen na wyroby przemysłu drzewno-papierniczego na rynkach zagranicznych, aby przeciwdziałać nasileniu inflacji Bank Finlandii trzykrotnie podniósł stopy procentowe oferowanych papierów skarbowych (tender ratę), łącznie o 1 punkt procentowy pomiędzy grudniem 1994 r. i czerwcem 1995 r., co pociągało za sobą zmiany rynkowych stóp procentowych. Pod koniec 1995 r., wraz z osłabieniem oczekiwań inflacyjnych, przy wyraźnym spadku cen produktów rolnych oraz uzgodnionym umiarkowanym wzroście płac na lata 1996-1997, obniżono je ponownie40.

Kurs walutowy. Do 1991 r. obowiązywał w Finlandii stały kurs walutowy. Przyjmowano, że ze względu na niewielkie rozmiary kraju i rynku pieniężnego oraz wysoką zależność gospodarki od obrotów zagranicznych, taki system kursowy jest właściwy dla gospodarki (wahania kursu wprowadzałyby dodatkowy element niepewności). Obawiano się również przyspieszenia inflacji ze względu na silną korelację zmian kursu i cen. Jednak po deregulacji przepływów kapitałów zagranicznych i przy stałym kursie zmniejszyły się możliwości Banku Finlandii sterowania płynnością rynku kapitałowego41.

Jednostronne powiązanie marki z ECU w czerwcu 1991 r. miało przede wszystkim na celu wprowadzenie ściślejszych relacji między kursem marki i walut krajów Europy Zachodniej oraz powstrzymanie nasilającej się wraz z recesją presji dewaluacyjnej. Rozwiązanie to okazało się mało skuteczne: w listopadzie 1991 r. zdewaluowano markę o 12,3%. We wrześniu 1992 r. wprowadzono kurs płynny, ponieważ zaburzenia światowego rynku walutowego uniemożliwiały dalsze utrzymywanie kursu sztywnego. Wkrótce po upłynnieniu nastąpiła dalsza 10% dewaluacja a następnie aż do października 1993 r. pogorszenie kursu było już niewielkie. Pomiędzy początkiem 1991 r. i końcem 1993 r. marka fińska straciła wobec ECU 30% wartości a wobec dolara około 60%. Średnioroczny kurs marki wobec ECU był w 1993 r. o około 28% gorszy niż w 1990 r. a wobec dolara o 33%. Od 1994 r. miało miejsce stopniowe wzmacnianie waluty, które trwało do końca 1995 roku. W 1996 r. marka nieznacznie straciła na wartości. W zasadzie jednak od jesieni 1994 r. kurs był w miarę stabilny. To pozwoliło na włączenie od 14 października 1996 r. marki do Europejskiego Systemu Walutowego i oznaczało spełnienie jednego z warunków Unii Monetarnej.

Leave a Reply