Ocena polskich rozwiązań dotyczących pracy tymczasowej cz. II

Na tle przepisów ustawy z 9 lipca 2003 r. o zatrudnieniu pracowników tymczasowych pojawiło się mnóstwo innych wątpliwości, jak np. należy rozumieć zasadę, że łączny okres wykonywania pracy tymczasowej przez pracownika czasowego na rzecz jednego pracodawcy użytkownika nie może przekroczyć 12 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy (art. 20 ust. 1). Przepis ten wskazuje na konkretnego pracownika tymczasowego i nie określa roli agencji pracy tymczasowej. W praktyce podniesiono, czy te 12 miesięcy dotyczy sytuacji, w której konkretna agencja nie może oddelegować pracownika tymczasowego do pracy u danego pracodawcy użytkownika, czy też chodzi ogólnie o staż pracownika tymczasowego u danego pracodawcy użytkownika, natomiast liczba agencji nie jest istotna46.

W praktyce pojawiło się także pytanie o dopuszczalność zatrudnienia tymczasowego na podstawie umów cywilnoprawnych. Chodzi o art. 26 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu pracowników tymczasowych, który mówi, że wobec osób w wieku 1618 lat, będących uczniami, skierowanymi do pracy tymczasowej na podstawie umowy prawa cywilnego, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu pracy dotyczące zatrudnienia młodocianych w innym celu niż przygotowanie zawodowe. Art. 26 ust. 2 stanowi, że do osób skierowanych do pracy tymczasowej na podstawie umowy cywilnoprawnej stosuje się odpowiednio niektóre przepisy ustawy. Ponieważ przepis

W Europie obserwuje się liberalizację tych przepisów i ich uproszczenie. O odmiennych stanowiskach PiP oraz MPiPS w tym sporze Chakowsku Ciszek 2006a, s. 60 i nasi. ten dotyczył głównie młodych ludzi w wieku 16-18 lat, pojawiły się wątpliwości, czy inne osoby mogą być zatrudnione w ten sposób.

Leave a Reply