Praca tymczasowa – regulacje prawne i praktyka ich stosowania cz. II

Zakaz dotyczy także zatrudnienia przy pracach niebezpiecznych, np. w Hiszpanii, Polsce czy we Włoszech. Generalnie powody można uznać za związane z elastycznością zatrudnienia oraz obniżeniem jego kosztów.

Badacze zagadnienia pracy tymczasowej podkreślają, że ze strony pracownika dają się wyróżnić m.in. takie powody podjęcia pracy w tej fomie (Milinkiewicz 2005, s. 50):

– możliwość szybkiego znalezienia pracy,

– zdobycie doświadczenia, a tym samym zwiększenia szans na rynku pracy, koniecznego zwłaszcza do zatrudnienia na stałe,

– połączenia pracy z nauką,

– łączenie obowiązków zawodowych z rodzinnymi,

– oceny pracodawcy, warunków pracy u niego przed podjęciem stałego zatrudnienia.

Należy dodać, że z badań przeprowadzonych w 2000 r. nt. „Przyczyny podejmowania agencyjnej pracy tymczasowej w krajach 15” wynika, że powody te są następujące (Bernstein 2004, s. 17):

– brak stałej pracy (38% badanych),

– doświadczenie zawodowe (25%),

– praca dodatkowa (12%),

– możliwości pracy dla różnych pracodawców (8%),

– elastyczny czas pracy (6%),

– możliwość szybkiej rezygnacji z pracy (5%),

– praca krótkoterminowa (3%),

– inne.

W wielu krajach pracownicy tymczasowi woleliby podjąć stałe zatrudnienie (np. w Polsce czy Hiszpanii), w innych z kolei są oni trwałym elementem rynku pracy (np. Francja czy Holandia). Ten ostatni przykład dotyczy nie tylko studentów czy uczniów, ale także innych osób podejmujących pracę czasową.

Udział pracowników tymczasowych jest najwyższy w sektorach produkcyjnych i budowlanych (Francja – 58%, Hiszpania – 40%, Holandia – 33%, Irlandia – 80%, Niemcy – 50%, ale tylko w sektorze produkcyjnym, bowiem jest tam zakaz zatrudniania pracowników tymczasowych w sektorze budowlanym, Polska – ok. 80%) (Milinkiewicz 2005, s. 52). Nieznaczny jest ten udział w innych sektorach (np. w Szwecji – 12% usługi medyczne, Wielka Brytania – 26% usługi finansowe) (Milinkiewicz 2005, s. 52).

Leave a Reply