Pracujący według statusu zatrudnienia i wieku – kontynuacja

Jedną z determinant warunkujących wykonywanie pracy jest poziom wykształcenia. W literaturze przedmiotu (Becker 1985) zwraca się uwagę na zróżnicowane podejście do wykształcenia przez pracodawców i pracobiorców. Pracodawcy traktują je jak wskaźnik produktywności czy wyznacznik wartości ceny jednostek na rynku pracy. Pracobiorcy natomiast postrzegają wykształcenie jako rodzaj inwestycji, którą można spożytkować na rynku. Inwestycja ta ma przynieść konkretne korzyści w postaci zarobków, satysfakcji z pracy, prestiżu.

Wykształcenie jest niejednokrotnie przepustką do wejścia na rynek pracy. Może być ono z jednej strony sformalizowanym atutem otwierającym możliwości zrobienia kariery, a z drugiej instytucjonalną barierą, ograniczającą szanse zatrudnienia i awansu. Obserwacje sytuacji na rynku pracy upoważniają do stwier- dzenia, że wraz ze wzrostem poziomu wykształcenia wzrasta prawdopodobieństwo podjęcia pracy i jej utrzymania. Wydaje się, że poziom wykształcenia uzyskiwanego przez kobiety silniej determinuje ich aktywność zawodową niż w przypadku mężczyzn. W 2002 r. wśród pracujących w województwie podkarpackim najliczniejszą grupę stanowiły osoby z wykształceniem zasadniczym zawodowym (29,7%), a następnie średnim zawodowym (26,7%). W skali kraju wskaźniki te były porównywalne i wynosiły odpowiednio: 29,2% i 27,0%.

Wśród pracujących na terenie województwa podkarpackiego kobiety były lepiej wykształcone niż mężczyźni. Kobiety z wykształceniem co najmniej średnim stanowiły 62,7% ogółu pracujących kobiet, podczas gdy dla mężczyzn analogiczny wskaźnik wynosił 45,9%. O dyskryminowaniu kobiet na analizowanym regionalnym rynku pracy może również świadczyć wskaźnik zatrudnienia dla różnych poziomów wykształcenia (tabela 4),

Leave a Reply