Procesy integracyjne

Doświadczenia Finlandii w dziedzinie międzynarodowej współpracy i liberalizacji obrotów mają długą historię. Już od 1948 r. Finlandia była członkiem GATT, od 1961 r. członkiem EFTA. W 1974 r. weszło w życie dwustronne porozumienie Finlandii i EWG o strefie wolnego handlu. Kontynuowany w latach osiemdziesiątych proces dalszego zbliżania i kooperacji krajów EFTA i krajów Wspólnoty uwieńczyło podpisanie w 1992 r. porozumienia w sprawie utworzenia Europejskiego ObszaruGospodarczego (EEA). Zaczęło ono obowiązywać od 1994 r. i było kolejnym etapem na drodze ku integracji. Kraje EFTA uzyskały szereg przywilejów rynku wspólnotowego, z wyjątkiem pomocy dla rolnictwa, korzyści z tytułu polityki regionalnej oraz niektórych uprawnień w wymianie zagranicznej2. Finlandia zachowała prawo prowadzenia niezależnej polityki ekonomicznej i monetarnej. Zachowała również niezależność polityki handlowej wobec krajów trzecich: EEA w przeciwieństwie do Wspólnoty nie była unią celną. Po załamaniu obrotów z ZSRR znaczenie dla gospodarki fińskiej wymiany i współpracy z krajami Europy Zachodniej wzrosło jeszcze bardziej.

18 marca 1992 r. Finlandia wystąpiła z wnioskiem o włączenie do Unii Europejskiej. Częściowo decyzja ta podyktowana była względami ochrony krajowych interesów w świetle analogicznego wniosku zgłoszonego przez Szwecję, głównego handlowego partnera Finlandii. Ponadto zakończenie zimnej wojny uczyniło realnym uczestnictwo we Wspólnocie krajów neutralnych. Negocjacje warunków wejścia do Unii Europejskiej rozpoczęły się na początku 1993 r., zakończono je w marcu 1994 roku. Traktat zjednoczeniowy podpisano w czerwcu 1993 r., parlament fiński ratyfikował go w październiku 1994 roku. Przy tradycyjnych obawach przed ekspansjonistyczną polityką rosyjską, przynależność do Unii Europejskiej traktowana była jako zakotwiczenie w Europie i odczuwana jako swego rodzaju gwarancja bezpieczeństwa3.

Leave a Reply