Przyjęta strategia gospodarcza – ciąg dalszy

Już w latach 1992-1993 jako podstawowe zadanie polityki budżetowej przyjęto konsolidację budżetu państwa (central government) i osłabienie tempa narastania długu publicznego. Przy rosnących obciążeniach budżetu zasiłkami dla bezrobotnych, subwencjami dla banków i obsługą długu konieczna stała się wyważona, konsekwentna polityka cięć wydatków budżetowych i odejścia od nadmiernie rozbudowanych systemów osłon socjalnych państwa opiekuńczego19. Konsolidacja budżetu i nakierowana na stabilizację cen polityka monetarna była jedyną możliwą drogą powstrzymania wzrostu stóp procentowych, ustabilizowania kursu marki fińskiej (po znacznej deprecjacji w latach 1991-1992), utrzymania w ryzach długu publicznego, a zwłaszcza długu zagranicznego.

W programach rozwoju opracowanych w późniejszych latach, obok zadania konsolidacji wydatków budżetowych i niskiej inflacji, jako szczególnie ważne zaczęto traktować cele strukturalne, zwłaszcza odnośnie do ograniczenia roli sektora publicznego w gospodarce, dywersyfikacji produkcji i stworzenia warunków dla zwiększenia zatrudnienia20. Aby łagodzić napięcia na rynku pracy konieczne stało się jego uelastycznienie i prowadzenie konsekwentnej polityki dochodowej.

Po przystąpieniu do Unii Europejskiej cele polityki gospodarczej poszerzono o zadanie spełnienia do 1999 r. kryteriów konwergencji Unii Monetarnej. Ponieważ w połowie 1995 r. jedynie inflacja i stopy procentowe były wystarczająco niskie, w przyjętym we wrześniu 1995 r. Programie Konwergencji uznano, że poprawa finansów publicznych jest najważniejsza dla osiągnięcia kryteriów zbieżności. W warunkach fińskich, przy zbilansowanych budżetach lokalnych i nadwyżkach funduszy ubezpieczeniowych (ok. 4% PKB), możliwa jest sytuacja kiedy ogólny deficyt budżetowy (genera! government deficit) spełnia kryterium z Maastricht podczas gdy nadal relatywnie wysoki jest deficyt budżetu państwa (central government deficit), generujący dalsze narastanie długu publicznego. Ponieważ nadwyżka funduszy ubezpieczeniowych, w świetle przyszłych zobowiązań emerytalnych, szybko zacznie zmniejszać się, w programie fińskim założono nie 3% deficyt a zrównoważenie budżetu21. Program Konwergencji obejmował pakiet dalszych poszerzonych cięć budżetowych na lata 1996-1999, dotyczących zwłaszcza ograniczenia transferów dla władz lokalnych, obniżenia zasiłków rodzinnych, stypendiów, emerytur i innych środków opieki społecznej oraz rozmiarów subsydiów dla przemysłu i rolnictwa. Aby stworzyć zachęty do podejmowania pracy i zwiększenia ilości miejsc pracy założono ważne zmiany w strukturze opodatkowania.

Bardzo niska inflacja, niskie stopy procentowe, ustabilizowany kurs waluty stwarzają szanse, że do 1999 r. gospodarka Finlandii spełni również kryteria budżetowe. Trzeba jednak pamiętać, że pomimo pewnego zmniejszenia uzależnienia gospodarki od cyklicznych wahań popytu na produkty drzewno-papiernicze, na skutek głębszego przetwórstwa w tej gałęzi oraz większej dywersyfikacji produkcji przemysłowej, zależność ta jest nadal wysoka.

EMU, a zwłaszcza kwestia wspólnej waluty, nie ma pełnego poparcia społecznego. Spore są obawy o utratę politycznej niezależności. Istnieją wątpliwości czy dążenie do spełnienia kryteriów EMU nie spowoduje utrudnień w realizacji długookresowego programu zatrudnienia, przyjętego pod koniec 1995 r., szczególnie istotnego dla gospodarki zważywszy, że mimo relatywnie szybkiego wzrostu gospodarczego w latach 1994-1996 bezrobocie jest wciąż bardzo wysokie22.

Leave a Reply

Spółka Komandytowa

Spółka Komandytowa z o.o. – Tel: 550 6557 581

http://www.windykacjaodszkodowan.pl/krajowe-prawo-finansowe/jak-wyjsc-z-dlugow/