Równe wynagrodzenie pracownika tymczasowego

Jako wspólne rozwiązanie komisja wymieniła zatrudnienie pracowników tymczasowych na podstawie umowy o pracę na czas określony. W niektórych przypadkach taka umowa ulega przekształceniu w umowę na czas nieokreślony, o ile spełnione są warunki ustalone w ustawodawstwie krajowym.

Do wspólnych należy także rozwiązanie zawarte w ustawodawstwie krajowym (porozumieniach zbiorowych czy kodeksach pracy) wielu państw, że pracownik zatrudniony na stałe, który uczestniczy w strajku, nie może być zastąpiony przez pracownika tymczasowego.

Daje się także wyróżnić jeszcze jedno wspólne rozwiązanie, mówiące o równym wynagrodzeniu pracownika tymczasowego i pracownika zatrudnionego na stałe za pracę o takim samym lub podobnym charakterze. Zasada jednakowego wynagrodzenia pracowników stałych i czasowych jest jednak różnie interpretowana w poszczególnych państwach i była przedmiotem kontrowersji związanych z projektem dyrektywy.

Spory wokół projektu dotyczyły zasadniczo art. 4 i 5. Pierwszy z nich stanowi, że każde państwo członkowskie będzie miało obowiązek regularnego sprawdzania – w ustalonych odstępach czasu, tj. co dwa lub trzy lata – czy uzasadnione jest stosowanie krajowych ograniczających (restrykcyjnych) przepisów dotyczących wykonywania pracy tymczasowej. Dla Polski np. oznaczałoby to, że w takich terminach polski ustawodawca musiałby oceniać, czy np. ograniczenie świadczenia pracy tymczasowej do 12 miesięcy u tego samego odbiorcy usług nie jest zbyt ograniczające (albo nawet surowe). Takiej oceny wymagałby także zakaz zatrudnienia pracowników tymczasowych w ciągu 6 miesięcy po zwolnieniach grupowych w każdym przypadku.

W literaturze przedmiotu podaje się, że zobowiązania ustalone w art. 4 projektu dyrektywy podzieliły państwa członkowskie na trzy obozy (Delbar 2004, s. 21). Pierwszy skupiał kraje (Anglia, Irlandia, Holandia), których ustawodawstwa krajowe nie zawierają restrykcji dotyczących pracy tymczasowej lub występują one w nich w ograniczonym stopniu. Według stanowiska tych państw, restrykcje te powinny być zniesione tam, gdzie nie znajduje się ich uzasadnienia. Drugi obóz to ten w którym państwa (np. Francja, Hiszpania, Austria, Belgia, Szwecja i Dania) zgadzają się na zniesienie w swoich ustawodawstwach krajowych wszelkich restrykcji uznanych za bezzasadne. Państwa te podkreślają jednak potrzebę uwzględnienia ograniczeń w zatrudnieniu tymczasowym, wynikających z układów zbiorowych.

Leave a Reply

Spółka Komandytowa

Spółka Komandytowa z o.o. – Tel: 550 6557 581

https://www.najtanszepolisy.pl/pieniadze-z-pozyczek/szeroka-oferta-pozyczek-firm-pozabankowych/