Rozwój i perspektywy współpracy Polski z MIF

Współpraca z międzynarodowymi instytucjami finansowymi (MIF) odgrywa istotną rolę dla Polski w okresie transformacji. Tym istotniejszą, im wcześniejszy etap transformacji. Wydaje się bowiem, że znaczenie MIF w stosunkach finansowych Polski z zagranicą będzie w perspektywie malało, jeśli nie nastąpią większe zkłócenia w procesach przekształceń gospodarczych, dynamice wzrostu, integracji z Unią Europejską i w bilansie płatniczym. Przy tych zastrzeżeniach napływ kapitału z zagranicy będzie ewoluował w kierunku inwestycji bezpośrednich i portfelowych oraz kredytów z banków komercyjnych, „kosztem” MIF. Tendencję taką uznajemy za pożądaną. Napływ środków zagranicznych na zasadach rynkowych zdejmuje główny ciężar odpowiedzialności za obsługę i spłatę kredytów z państwa na rzecz przedsiębiorstw, w coraz większym stopniu prywatnych. Natomiast w odniesieniu do środków pochodzących z MIF, pożyczkobiorcą lub gwarantem jest przeważnie państwo.

W końcu 1996 r. całkowite zaangażowane MIF w Polsce osiągnęło 6,5 mld USD. Największym kredytodawcą jest Bank Światowy, na który przypada ponad połowa tej sumy. W samym roku 1996 podpisane zostały umowy na finansowanie przez MIF nowych projektów o wartości 1,1 mld USD.

Analizę rozwoju i perspektyw współpracy Polski z MIF rozpoczynamy od Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) oraz Banku Światowego (BŚ), jako organizacji mających największe znaczenie dla transformujących się krajów dłużniczych, zwłaszcza we wczesnej fazie transformacji.

Leave a Reply