Sukcesy integracyjne – ciąg dalszy

Wydaje się, że korzyści integracyjnych należy poszkiwać w likwidowaniu asymetrii gospodarki fińskiej wobec innych krajów Unii Europejskiej. Procesy przystosowawcze struktury produkcji ułatwiły wcześniejsze doświadczenia współpracy z krajami europejskimi, zwłaszcza w dziedzinie wymiany zagranicznej: wspomagała je również, wymuszona załamaniem obrotów z ZSRR, konieczność reorientacji towarowej i geograficznej struktury handlu zagranicznego. Jednak czynnikiem dynamizującym dywersyfikację i specjalizację produkcji (niezwykłe ważną w świetle wysokiej wrażliwości gospodarki fińskiej na wahania koniunkturalne na rynkach światowych) jaka wystąpiła w I połowie bieżącej dekady, było przeświadczenie o bliskiej integracji a następnie włączenie kraju w struktury Unii Europejskiej. Szczególnie szybko rozwijał się w ostatnich latach przemysł elektryczny i elektroniczny, zwłaszcza telekomunikacyjny. Rósł udział w produkcji przemysłu metalowego i maszynowego, zmniejszał się udział przemysłu drzewno-papierniczego57. Podczas gdy w latach 1986-1989 produkcja przemysłu drzewno-papierniczego wzrosła o 16,6% wobec 15,0% wzrostu produkcji przemysłu przetwórczego ogółem, dla okresu 1991-1996 wskaźniki te kształtował}' się odpowiednio w wysokości 15,3% oraz 21,3%58.

Niezależnie od faktu, że rygorystyczna polityka monetarna i budżetowa były jedyną możliwą ścieżką szybkiego przełamania zapaści gospodarczej, a zwłaszcza trudności w dziedzinie finansów publicznych, integracja z Unią Europejską i limity wyznaczane przez kryteria zbieżności wspomagały prowadzenie takiej polityki. Akces integracyjny i związane z nim przystosowania przepisów legislacyjnych (zwłaszcza podatkowych) do standardów Wspólnoty sprzyjały stabilizacji i unifikacji warunków inwestycyjnych i produkcyjnych, dyscyplinowaniu płac i cen. Na ogół lińscy przedsiębiorcy oceniają pozytywnie przynależność do Unii Europejskiej i liczą na długofalowe efekty pełnego dostępu do ogromnego rynku Unii.

Leave a Reply