Wzrost realnych dochodów i spadek stóp procentowych

W 1995 r. główną dźwignią poprawy gospodarki był popyt wewnętrzny – inwestycje i konsumpcja krajowa, przy osłabieniu dynamiki eksportu wraz z pogorszeniem się od II półrocza popytu na drewno i wyroby papiernicze na rynkach światowych. Nadal jednak produkcja eksportowa rosła najszybciej a sektorem wciąż pozostającym w stanie recesji było budownictwo. Rok 1995, pomimo pewnego osłabienia zarówno dynamiki wzrostu produkcji jak i stabilizacji bezrobocia, był szczególnie korzystny dla gospodarki. Dynamizacji rozwoju sprzyjała silniejsza waluta, niska inflacja, polityka ograniczania wydatków budżetowych, restrukturyzacja przemysłów zorientowanych na rynek krajowy. Niepokojącym zjawiskiem był spory wzrost płac w I połowie roku (mimo niezwykle trudnej sytuacji na rynku pracy)11. Jednak już we wrześniu 1995 r. uzgodniono ze związkami zawodowymi bardzo umiarkowaną dynamikę płac na następne lata.

W 1996 r. wzrost gospodarczy bazował nadal głównie na poprawie popytu konsumpcyjnego i inwestycji. Wzrost realnych dochodów i spadek stóp procentowych ułatwiał wzrost konsumpcji prywatnej. Wzrost inwestycji związany był głównie z wcześniejszym boomem eksportowym. Dzięki porozumieniu płacowemu z 1995 r. i stabilizacji waluty inflacja była niewielka. Prowadzona od kilku lat konsekwentna polityka budżetowa i pieniężna, zakończenie kryzysu sektora bankowego, zmniejszenie zadłużenia zagranicznego zaowocowało włączeniem w październiku 1996 r. marki fińskiej do Europejskiego Systemu Walutowego a także zapoczątkowaniem ożywienia również w budownictwie i usługach.

Leave a Reply