Zarys ogólnej sytuacji gospodarczej w latach 1990-1996 cz. II

Generalnie polityka gospodarcza lat 1992-1994 nastawiona była na przełamanie trudności związanych z przestawieniem eksportu na rynki krajów zachodnich i sanację struktury gospodarki. Poprawa koniunktury zaczęła się już w II połowie 1993 r.: w latach 1994-1996 dynamika wzrostu PKB była relatywnie wysoka. Czynnikiem sprzyjającym ożywieniu stanu gospodarki była niska inflacja, zmniejszająca się już od

1992 r. mimo znacznej deprecjacji marki fińskiej i narastającej nierównowagi finansów publicznych. Słaby popyt krajowy i ostre ograniczenia wzrostu płac powstrzymywały nadmierny wzrost cen.

Początkowo poprawa stanu gospodarki związana była głównie z wyraźnym już w 1993 r. i szczególnie silnym w 1994 r. wzrostem produkcji eksportowej i rentowności sektora eksportowego. Ważną rolę w tym ożywieniu odgrywała ponownie korzystna od 1994 r. sytuacja na światowym rynku drzewno-papierniczym. Osłabienie marki fińskiej zwiększyło konkurencyjność eksportu, zwłaszcza że równocześnie miał miejsce umiarkowany wzrost płac i dość dynamiczny wzrost wydajności (w 1992 r. o 3,7%, w

1993 r. o 5,7%)10. Nastąpiło stopniowe zdobywanie nowych rynków eksportowych. Od II połowy 1993 r. wcześniejszy deficyt obrotów bieżących zastąpiło szybko rosnące w latach 1994-1995 dodatnie saldo.

Natomiast w działach gospodarki nastawionych na potrzeby rynku krajowego ożywienie zaczęło się później – pod koniec 1994 roku. Konsumpcja prywatna wzrosła w 1994 r. jedynie nieznacznie. Popyt na dobra konsumpcyjne trwałego użytku zaczął zwiększać się dopiero od II półrocza 1994 roku. Nadal bardzo niskie były w 1994 r. inwestycje, z wyjątkiem sektora eksportowego. Zaznaczył się natomiast pewien spadek bezrobocia i stopniowo zwiększała się siła nabywcza marki.

Leave a Reply